آی آدم‌ها

 

ای آدم‌ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید
یک نفر در آب می‌خواند شما را
موج سنگین را به دست خسته می‌کوبد
باز می‌دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه‌هاتان را ز راه دور دیده
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی‌تابی‌اش افزون
می‌کند زین آبها بیرون، گاه سر، گه پای
می‌زند فریاد و امید کمک دارد